W 2007 zmarło około 9 milionów dzieci poniżej 5. roku życia . Choć statystyki, o których mowa we wstępie do tegorocznego raportu ONZ dotyczącym realizacji Celów Milenijnych, maleją, bo liczba ta to ponad 3 miliony mniej niż 17 lat wcześniej, sukces jest połowiczny. Ta liczba to nie suma pieniędzy, kilometrów ani lat. Za nią stoją pojedynczy, konkretni ludzie, dzieci, które nie rozumieją, co się dzieje. Śmierć 9 milionów dzieci to 9 milionów dramatów. 9 milionów to jedna czwarta liczby mieszkańców Polski.
Wielu z nas być może nie ma pojęcia co stało się 10 lat temu w Nowym Jorku podczas 55 sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ. A szkoda, bo przyjęta tam Deklaracja mogła i chyba wciąż może stać się przełomem dla naszego świata, szczególnie jego biedniejszej części. No właśnie – nic o tym nie wiemy, bo należymy do bogatej części naszego globu. Reszta nas nie obchodzi! A może warto wiedzieć jak wygląda sytuacja świata, w końcu to nasz wspólny świat!!!
W tym tygodniu mija 30 lat od początku wojny domowej wszczętej przez Świetlisty Szlak, która to wojna wstrząsnęła Peru XX wieku jak żadna inna tragedia. Pierwszą kwestią historyczną są powody tej walki. Tak jak sami terroryści przyznali, wobec Komisji dla Prawdy i Pojednania, chodziło o pobudki ideologiczne. To maoizm skłonił ich do podjęcia decyzji o chwyceniu za broń nie przejmując się „krwawą łaźnią”, która była oczywistą tego konsekwencją. Jednak ten ruch nie mógłby rozwinąć skrzydeł gdyby nie inny czynnik, który wykracza poza samą partyzantkę Świetlistego Szlaku. Tym czynnikiem były upokorzenia społeczne i niepohamowany rasizm, które uczyniły z większości Peruwiańczyków grupę ludności znieważoną i gotową, aby wybuchnąć w którymkolwiek momencie.
Rzeczywistość rzuca wyzwanie Kościołowi i misjonarzom by szukali nowych sposobów towarzyszenia ludziom w ich życiu. Odpowiedzią na to wyzwanie jest insercja czyli głębokie zanurzenie się, wejście w daną rzeczywistość w której jestem, oraz bliskość i obecność fizyczna, które z niej wnikają. Insercja albo asymilacja w slumsach wymaga podejmowania innych wyborów niż przystosowanie się w społecznościach rolniczych. Istnieją jednak pewne podobieństwa, jak na przykład fizyczna bliskość i otwartość na codzienne czynności.
Kibera jest największą osadą slumsów w subsaharyjskiej Afryce, położoną niedaleko centrum stolicy Kenii, Nairobi. Mieszka tam ponad milion ludzi. Przez lata mieszkańcy tych slumsów żyli w zabłoconych, pokrytych cienką, stalową blachą norach pozbawionych należytych warunków sanitarnych. Wielokrotnie podejmowano wysiłki by poprawić standard życia w tym miejscu, ale zazwyczaj kończyło się to fiaskiem, na którym najbogatsi zdołali zarobić! Nowa inicjatywa rządu i ONZ ma na celu realną przemianę Kibery, poprzez budowę tanich mieszkań w blokach, wyposażonych jednak w podstawowe urządzenia sanitarne. Czy tym razem wzniosła inicjatywa przyniesie rzeczywistą poprawę życia w slumsach? Przekonamy się!
Ludność cywilna z Demokratycznej Republiki Konga, Republiki Środkowoafrykańskiej, Sudanu i Ugandy proponuje transmitowanie wiadomości przeznaczonych dla „Armii Bożego Oporu” (LRA), wnoszących o odłożenie broni i poddanie się.
„Telewizja na okrągło pokazuje materiał filmowy z protestów w Maputo, ale obecnie sytuacja w mieście jest już spokojna i nie wydaje mi się, aby miały mieć miejsce kolejne zamieszki”– powiedział o. Massimo Robol MCCJ opisując sytuację w stolicy Mozambiku, gdzie wybuchł protest przeciwko podniesieniu przez Rząd cen żywności.
Od czasu ostatniego spisu powszechnego w Kenii, w 1999 roku, w tym wschodnioafrykańskim kraju przybyło około 10 milionów mieszkańców. Właśnie ogłoszono wyniki ostatniego spisu, przeprowadzonego w ubiegłym roku.
Dziś zakończyło się nadzwyczajne plenarne spotkanie Konferencji Biskupów Sudanu. Jako efekt końcowy i owoc tego spotkania, Biskupi wystosowali list specjalny dotyczący zbliżającego się referendum o niepodległości Południowego Sudanu.
Co najmniej 15 osób zginęło dzisiaj w Mogadiszu podczas starć pomiędzy wojskami Unii Afrykańskiej i wojskami rządowymi po jednej stronie i milicją Shebab po drugiej.
Aby zwalczyć ubóstwo i osiągnąć Rozwojowe Cele Tysiąclecia (UNDP) potrzeba „chęci polityków i moralnej odwagi” - powiedziała Światowa Rada Kościołów (WCC) do ONZ, która zorganizuje wrześniowy szczyt dotyczący ośmiu „celów” założonych w 2000 roku.
Tematy społeczne
W 2007 zmarło około 9 milionów dzieci poniżej 5. roku życia . Choć statystyki, o których mowa we wstępie do tegorocznego raportu ONZ dotyczącym realizacji Celów Milenijnych, maleją, bo liczba ta to ponad 3 miliony mniej niż 17 lat wcześniej, sukces jest połowiczny. Ta liczba to nie suma pieniędzy, kilometrów ani lat. Za nią stoją pojedynczy, konkretni ludzie, dzieci, które nie rozumieją, co się dzieje. Śmierć 9 milionów dzieci to 9 milionów dramatów. 9 milionów to jedna czwarta liczby mieszkańców Polski.
Wielu z nas być może nie ma pojęcia co stało się 10 lat temu w Nowym Jorku podczas 55 sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ. A szkoda, bo przyjęta tam Deklaracja mogła i chyba wciąż może stać się przełomem dla naszego świata, szczególnie jego biedniejszej części. No właśnie – nic o tym nie wiemy, bo należymy do bogatej części naszego globu. Reszta nas nie obchodzi! A może warto wiedzieć jak wygląda sytuacja świata, w końcu to nasz wspólny świat!!!
W tym tygodniu mija 30 lat od początku wojny domowej wszczętej przez Świetlisty Szlak, która to wojna wstrząsnęła Peru XX wieku jak żadna inna tragedia. Pierwszą kwestią historyczną są powody tej walki. Tak jak sami terroryści przyznali, wobec Komisji dla Prawdy i Pojednania, chodziło o pobudki ideologiczne. To maoizm skłonił ich do podjęcia decyzji o chwyceniu za broń nie przejmując się „krwawą łaźnią”, która była oczywistą tego konsekwencją. Jednak ten ruch nie mógłby rozwinąć skrzydeł gdyby nie inny czynnik, który wykracza poza samą partyzantkę Świetlistego Szlaku. Tym czynnikiem były upokorzenia społeczne i niepohamowany rasizm, które uczyniły z większości Peruwiańczyków grupę ludności znieważoną i gotową, aby wybuchnąć w którymkolwiek momencie.
Rzeczywistość rzuca wyzwanie Kościołowi i misjonarzom by szukali nowych sposobów towarzyszenia ludziom w ich życiu. Odpowiedzią na to wyzwanie jest insercja czyli głębokie zanurzenie się, wejście w daną rzeczywistość w której jestem, oraz bliskość i obecność fizyczna, które z niej wnikają. Insercja albo asymilacja w slumsach wymaga podejmowania innych wyborów niż przystosowanie się w społecznościach rolniczych. Istnieją jednak pewne podobieństwa, jak na przykład fizyczna bliskość i otwartość na codzienne czynności.
Kibera jest największą osadą slumsów w subsaharyjskiej Afryce, położoną niedaleko centrum stolicy Kenii, Nairobi. Mieszka tam ponad milion ludzi. Przez lata mieszkańcy tych slumsów żyli w zabłoconych, pokrytych cienką, stalową blachą norach pozbawionych należytych warunków sanitarnych. Wielokrotnie podejmowano wysiłki by poprawić standard życia w tym miejscu, ale zazwyczaj kończyło się to fiaskiem, na którym najbogatsi zdołali zarobić! Nowa inicjatywa rządu i ONZ ma na celu realną przemianę Kibery, poprzez budowę tanich mieszkań w blokach, wyposażonych jednak w podstawowe urządzenia sanitarne. Czy tym razem wzniosła inicjatywa przyniesie rzeczywistą poprawę życia w slumsach? Przekonamy się!