Założycielem i patronem naszego Zgromadzenia jest św. Daniel Comboni, który odznaczał się całkowitym oddaniem sprawie misji. Dla niej żył i umarł ze słowami na ustach: „Ja umieram, ale dzieło moje nie umrze”.

Dzisiaj świadectwo życia Comboniego jest obecne w sercach prawie 1600 misjonarzy, 1400 sióstr zakonnych i 600 misjonarek świeckich, którzy swym stylem życia i działalnością całkowicie poświęcają się służbie misyjnej wśród narodów i grup etnicznych jeszcze nie znających Dobrej Nowiny lub zewangelizowanych niedostatecznie.

Żyjemy i pracujemy we wspólnotach międzynarodowych, poprzez które staramy się dawać świadectwo przyjaźni, solidarności braterskiej i powszechności Kościoła oraz razem iść za Chrystusem żyjąc radami ewangelicznymi czystości, posłuszeństwa i ubóstwa. Zjednoczeni przez wspólne powołanie staramy się opierać nasze życie wspólnotowe na regularnym przebywaniu ze sobą, na wspólnym szukaniu woli Bożej, dzieleniu się modlitwą, wspólnym planowaniu i wspólnej pracy misyjnej.

Daniel Comboni wzywał do działalności misyjnej i tworzenia Kościoła zdolnego do zjednoczenia sił, aby ocalić Afrykę i jej mieszkańców. To samo pragnienie napędza dziś działanie całej Rodziny komboniańskiej. Dzięki swej charyzmatycznej intuicji i po żarliwej modlitwie przy grobie św. Piotra (15 września 1864 r.), napisał Plan Odrodzenia Afryki, gdzie przedstawił ideę „Zbawienia Afryki przez Afrykę”. Motto to propagowało i propaguje uczynienie Afrykańczyków protagonistami swojej teraźniejszości i przyszłości, zaczynając od ich codziennej rzeczywistości, w której żyli.

Comboni wiedział, że niezwykle ważnym narzędziem odrodzenia jest wiedza, dlatego zaangażował się w kształcenie nauczycieli i rzemieślników, a także katechistów, sióstr zakonnych i księży. A wszystko po to, żeby każda osoba znalazła w swojej społeczności sposób na życie zgodne z Ewangelią, bliskość z innymi, a także dzielenie się tym, co się ma i kim się jest.

W ten sposób narodził się ruch misyjny, który dziś łączy osoby duchowne i świeckie – mężczyzn i kobiety – zdolne do dzielenia się i współpracy w ramach wspólnego celu, który wynika ze świadomości, że każdy człowiek zbawi się, jeśli wszyscy się zbawią, że każdy człowiek może cieszyć się wolnością i godnością, jeśli wszyscy inni mają takie same możliwości.

Była to wizja ludzkości, która nie ograniczała się jedynie do kontynentu afrykańskiego, ale swoim zasięgiem obejmowała również całą Europę, która powinna poznać tę odległą ziemię i przyczynić się do zbawienia jej mieszkańców. Rozumiejąc znaczenie nie tylko formacji, ale także informacji, św. Daniel Comboni zaczął wydawać czasopismo „Gli Annali del Buon Pastore” (Roczniki Dobrego Pasterza).

Epoka Comboniego wydaje się epoką dość odległą. Były to czasy handlu niewolnikami, wielkiej dyskryminacji ze względu na kolor skóry i różnice religijne. Comboni rozumiał potrzebę połączenia ówczesnych światów wiedzy, świata cywilizacyjnego, kulturowego i politycznego, zmierzających ku wspólnej sprawie. Jego marzenie wykraczało poza czas i nadal pozostaje aktualne ponieważ nadal żyjemy w czasach niewolnictwa i myśli o supremacji.

Dzieło Comboniego zaowocowało powstaniem instytutów zakonnych sióstr i misjonarzy kombonianów, a w ostatnim czasie także bezhabitowych sióstr kombonianek oraz świeckich misjonarzy kombonianów. W ten sposób pragnienie „Gdybym miał tysiąc żyć, wszystkie oddałbym misjom” nadal realizuje się poprzez życie tych, którzy zdecydowali się kontynuować Plan Odrodzenia Afryki, czyniąc go planem działania całej Rodziny komboniańskiej. Są to mężczyźni i kobiety zdolni do poszerzenia geograficznych horyzontów tego marzenia, otwierając się na najuboższych i najbardziej potrzebujących w Afryce, Europie, Ameryce i Azji, na peryferiach globalnego świata, który jest ich wspólnym mieszkaniem, czyli domem, w którym Rodzina komboniańska mieszka i żyje swoją codziennością.