Świeccy Misjonarze Kombonianie

Ruch Świeckich Misjonarzy Kombonianów (ŚMK) rozpoczął swoją działalność w Polsce 10 października 2010 roku, choć Świeccy Kombonianie wyjeżdżali już wcześniej na misje.

Jak sama nazwa wskazuje:

• są to ŚWIECCY – czyli, osoby z kościołów lokalnych, którzy rozpoznają swoje powołanie do służenia innym i dawania świadectwa życia chrześcijańskiego poprzez swoją pracę, na różnych kontynentach;

• są to MISJONARZE – głoszący Chrystusa, nie tylko słowem, ale przede wszystkim czynami, postawami, miłością do bliźnich, odpowiedzialnym wykonywaniem swoich obowiązków. Punktem finalnym formacji w naszym Ruchu jest posłanie na misje, do krajów, gdzie doświadczenie Boga w połączeniu z pracą na rzecz misji da pełny wymiar naszego powołania;

• są to KOMBONIANIE – nazwa pochodzi od założyciela Misjonarzy Kombonianów Serca Jezusowego – św. Daniela Comboniego. ŚMK rozpoznają swoje powołanie w charyzmacie Comboniego dla służby „najbiedniejszym i najbardziej opuszczonym”. Kombonianie to rodzina w której są ojcowie, bracia, siostry i właśnie świeccy, przez co czujemy się członkami międzynarodowej rodziny o mocnych korzeniach i tym samym poglądzie na świat.

Formacja ŚMK odbywa się poprzez cykliczne spotkania formacyjne w krakowskiej wspólnocie Misjonarzy Kombonianów. W czasie tej formacji:

• rozeznajemy powołanie w kontekście naszego życia i wiary;

• studiujemy życie i charyzmat św. Daniela Comboniego;

• poszerzamy wiedzę na temat pracy na misjach;

• poprzez spotkania w domu misjonarzy budujemy wspólnotę rodziny komboniańskiej;

• poznajemy siebie, nasze słabe i mocne strony;

Dzięki międzynarodowej rodzinie Świeckich Misjonarzy Kombonianów możemy wymieniać się doświadczeniami ze świeckimi z innych krajów europejskich i nie tylko. Wspólne przeżywanie tego samego powołania i charyzmatu daje nam poczucie bezpieczeństwa, odpowiedzialności za siebie nawzajem oraz siłę i wsparcie na przyszłość.

Obecnie w Polsce spotkania formacyjne Świeckich Misjonarzy Kombonianów odbywają się we wspólnocie w Krakowie, na ul. Skośnej 4.

Więcej informacji możesz zdobyć na stronie:  https://www.swieccy.pl

…lub pisząc do nas bezpośrednio:

• Ewelina Gwóźdź – Koordynator Świeckich Misjonarzy Kombonianów w Polsce email: kontakt@swieccy.pl

• o. Adam Zagaja – Odpowiedzialny za Świeckich Misjonarzy Kombonianów w Polsce email: rep.mis.kom@gmail.com

Od początku swojej misji św. Daniel Comboni zabierał ze sobą osoby świeckie, które mogły wnieść piękne wartości do jego marzeń o Afryce, dzielić się swoimi umiejętnościami zawodowymi i w ten sposób pomagać społecznościom potrzebującym rozwoju.

Według niego świeccy misjonarze „przyczyniają się do naszego apostolatu bardziej niż kapłani do nawrócenia, ponieważ czarni uczniowie i neofici przebywają z nimi przez dłuższy czas. Poprzez przykład i słowo są oni prawdziwymi apostołami dla uczniów, którzy obserwują ich i słuchają bardziej niż kapłanów” (S 5831).

I nie chodziło tylko o samych misjonarzy. Comboni uważał, że formacja świeckich kobiet i mężczyzn stanowi centralny element jego sposobu prowadzenia misji. Podkreślał potrzebę „zbawienia Afryki przez Afrykę” – „Wszystkie moje wysiłki skierowane są na umacnianie tych dwóch misji, w których przygotowujemy dobrych rdzennych mieszkańców z plemion centralnych, aby stali się apostołami wiary i cywilizacji w swojej ojczyźnie” (S 3293). „Udało mi się uformować kompetentnych czarnych nauczycieli i katechistów, a także szewców, murarzy, cieśli itd. oraz zapewnić ich posługę w placówkach w Chartumie i Kordofanie. Tak wyszkoleni miejscowi są niezbędni do istnienia misji” (S 3409).

W świetle tego charyzmatu wielu świeckich mężczyzn i kobiet, którzy towarzyszyli duchownym w animacji misyjnej w swoich krajach, poczuło powołanie misyjne i pragnienie wyjazdu do innych krajów. Z tego powodu pod koniec lat 80. ubiegłego wieku powstały grupy Świeckich Misjonarzy Kombonianów – grupy osób świeckich gotowych oddać swoje umiejętności zawodowe i swoje życie na służbę misjom.

Comboni chciał, abyśmy byli Święci i Uzdolnieni, dlatego nasze zobowiązanie jako chrześcijańskich kobiet i mężczyzn polega na dzieleniu się swoim życiem wiary i doświadczeniem zawodowym z tymi, którzy tego najbardziej potrzebują.

Obecnie jesteśmy w 21 krajach Europy, Ameryki i Afryki. Pracujemy zarówno w międzynarodowych wspólnotach, gdzie świeccy misjonarze z różnych krajów dzielą życie z potrzebującymi społecznościami na peryferiach miast lub na obszarach wiejskich, jak również we własnych krajach, gdzie staramy się proponować alternatywny i solidarnościowy styl życia wobec osób wykluczonych z tego świata.

Staramy się być tam, gdzie nas najbardziej potrzebują. I tak np. w Republice Środkowoafrykańskiej towarzyszymy Pigmejom Aka. Prowadzimy tam szkoły integracyjne i staramy się doprowadzić do uznania ich praw jako pełnoprawnych obywateli w społeczeństwie, które często ich marginalizuje.

W Mozambiku zajmujemy się kształceniem zawodowym młodych ludzi z wiejskich społeczności, dając im kwalifikacje umożliwiające wejście na rynek pracy. Towarzyszymy także licznym wspólnotom parafialnym żyjącym w głębi kraju, gdzie prawie nic nie dociera.

Jesteśmy też obecni na peryferiach wielkich miast Ameryki Łacińskiej (Peru, Brazylia, Gwatemala…), gdzie wielu ludzi próbuje utrzymać się przy życiu. Towarzyszymy migrantom z obszarów wiejskich, którzy przybywają do miast w poszukiwaniu pracy i często ledwo wiążą koniec z końcem z powodu niestabilnych warunków zatrudnienia. W północno-wschodniej Brazylii oferujemy szkolenia z ekologicznego rolnictwa i uświadamiamy społeczności lokalne, jak stawiać czoła wielkim właścicielom ziemskim i firmom wydobywczym.

W Europie spotykamy wielu migrantów, z którymi staramy się iść wspólnie. Pomagamy im dzięki naszemu doświadczeniu misyjnemu z Afryki i Ameryki. Staramy się, aby byli przyjęci u nas tak, jak my jesteśmy przyjmowani w ich krajach, a także wspierać ich w integracji z nowym społeczeństwem.

Chcemy żyć tym wszystkim, zaczynając od naszych lokalnych wspólnot, ponieważ czujemy, że nasze powołanie misyjne polega na przeżywaniu tej drogi we wspólnocie. Dlatego spotykamy się, aby się formować, modlić, dzielić naszym życiem, marzeniami i naszym misyjnym zaangażowaniem.